Koppenberg, boshyacinten en een zee van groen in Melden

Een zonnige dag met als verwachting veel groen op een mooie lentedag, samen met mij hadden veel wandelaars gekozen voor een rit richting Oudenaarde met als eindstation Dorpshuis De Linde langs de Berchemsteenweg. Heel druk was het al van ’s morgens vroeg maar Wandelclub Hanske de Krijger was er met zijn medewerkers klaar voor. Ik opteerde voor de 13 km.

Van bij de start ging het er stevig aan toe met de bestijging van de Koppenberg. Met stukken tot wel 20% is dit de meest explosieve beklimming met de allerslechtste kasseien in de Vlaamse Ardennen. Vooral in het wielrennen spreekt hij tot de verbeelding: zowel in de klassieker De Ronde van Vlaanderen als in het veldrijden. De Koppenberg kreeg de bijnaam de Bult van Melden en is 79m hoog. 80m lijkt weinig maar het is behoorlijk puffen vooraleer je boven bent. Fijn gevoel als je al boven bent en met de camera kan neerkijken op de wandelaars die zich omhoog hijsen. Intussen was de zon aan het doorbreken in een mistige omgeving.

Boven op de Koppenberg liggen enkele stukken bos, toegankelijk voor wandelaars. Daar ging het ook meteen naartoe met het Koppenbergbos als publiekstrekker. Het bos werd langs verschillende kanten in- en uitgewandeld gedurende mijn ganse tocht. In dit gevarieerd loofbos kan je heerlijk genieten van de natuur, waar de wilde boshyacint elk voorjaar zijn paarsblauw tapijt uitrolt. De vergelijking met het Hallerbos gaat niet op maar het mag best gezien worden, het is een streling voor het oog.

Het was druk op de rustpost in Zulzeke, kleinste deelgemeente van Kluisbergen en de Sint-Jan-in-de-Oliekerk als bezienswaardigheid. Het laatste stuk naar het einde had minder bosstroken maar onverharde en rustige wegen tussen het ontluikende groen kreeg mijn volle aandacht: witte en roze bloesems aan de bomen, bermbloemen, tuinbloemen… het was er allemaal en in grote mate.

Op het einde niks dan vermoeide maar blije gezichten met deze topprestatie van de organiserende club. Enig minpuntje: slechts één en dezelfde rustpost voor alle afstanden wat zorgde voor een kleine overrompeling bij momenten. Voor de rest niks dan lof voor de parcoursbouwer, het bestuur en de vele medewerkers. Beter kan moeilijk!

Klik hier voor de volledige fotoreportage van Frans D’Haeyere
Klik hier voor de volledige fotoreportage van Patrick Olivier