Vanuit Krombeke op zoek naar ridder Witsoone

on

Traditioneel richt wandelclub De Witsoonestappers op 21 juli, Nationale Feestdag,  haar beschermde tocht in.  Vandaag gaat het richting het rustige en vredige dorp Krombeke, deelgemeente van de Poperingse Hoppestad. Dit piepklein dorpje wordt vandaag voor de 33e maal het middelpunt van een hoogstaand wandelevenement. Een mooie tocht waarvoor maar liefst 1274 wandelaars afzakten naar de Westhoek.

Volgens een legende verdwaalde ridder Cornelius Witsoone in de dichtbegroeide bossen. Ridder Witsoone prijkt  inmiddels nog steeds op de voorgevel van zaal Bampoele , de startplaats van de wandeling in het zog van de St-Blasiuskerk. Witsoonestapper verwijst naar ridder Cornelius Witsoone die volgens de legende ooit verdwaalde in de uitgestrekte bossen in en rond Krombeke. Na 72 uur rondzwerven hoorde hij plots de Angelusklokken luiden. Hij ging op het geluid af en kwam zo in het dorp terecht. Uit dankbaarheid schonk hij de armen 75 ellen lijnwaad en liet de klokken elke avond evenveel luiden als het aantal uren dat hij rond had gedwaald. Nog steeds houden iedere avond 72 doolklokjes de herinnering aan ridder Witsoone levendig. Alles in dit dorpje draait rond Witsoone.

Afgelopen nacht had het na lange tijd  lichtjes geregend maar vandaag is het terug best warm en zonnig. Het Sint-Sixtuswandelpad laat mij vermoeden dat de wereldvermaarde abdij van West-Vleteren dichtbij is. Tongstrelend hemelvocht als u het mij vraagt. Ik ben vandaag duidelijk te Lande als ik 2x mag rusten in de gelijknamige hondenschool. De grootste afstanden trekken eerst nog naar het gehucht ’t Vogeltje. Van hieruit is het nog een boogscheut tot domein de Lovie waar de wandelaars vrije doorgang krijgen. Hierna wordt er voornamelijk gewandeld in de bosrijke omgeving van de militaire begraafplaats Dozinghem met een mooie passage doorheen het Canadabos.

Ik duik terug de landelijkheid in, waar ik meteen met volle teugen geniet van de groene romantiek van weidse valleien met zijn prachtige hommelhoven, vrome kapelletjes en de onvergetelijke landschappen van het heuvelland op de achtergrond. Slingerende wegels, schaduwrijke groene doorsteekjes en wiegende landerijen van maïs en tarwe  laten mij tenslotte in een boogje terug Krombeke bereiken.
Het gezellig zaaltje nodigde menig uit tot wat nakletsen aan de hand van een Hommeltje of het patersbiertje van ‘t Kapittel. Proficiat aan alle medewerkers van de Witsoonestappers, alles wat tot in de puntjes verzorgd.

Klik hier voor de volledige fotoreportage van Mario Carton