Wandelen langs weerzijden van de Schreve in Watou

Op de laatste zondag van oktober organiseerde wandelclub de Witsoonestappers uit Krombeke voor de 27e maal hun Frontieretocht. Zoals de naam het reeds zegt, situeerden de 6 verschillende wandelafstanden zich rond en langs weerszijden van de Schreve. Het kunstenaarsdorp ademt rust uit, ideaal om er op verkenning te gaan in het dorpje dat met zijn volle gewicht tegen Frankrijk aanleunt: de schreve of de frontiere zoals ze dit alhier zo schoon kunnen zeggen. De inschrijvingen vonden plaats in het sinds 27 april van dit jaar ingehuldigd vernieuwd OC De Bollaard.

Op het stemmige marktpleintje van Watou valt mijn oog op het koperen beeld van de brouwer.  Geen wonder want naast poëzie is het kleine hoppelanddorp eveneens gekend voor haar bier. Ik verlaat de Grote Markt met zijn gotische Sint-Bavokerk en trek de landelijke rust binnen richting het gehucht ’t Rattekot. Even verder worden de wandelaars herinnerd aan het symbool van de streek. Wie Poperinge zegt, denkt aan bier en dus ook aan hop. Ze zien wij de kale lange schuine palen maar in de zomer als ze begroeid zijn met ranken lijken het hangende tuinen. De hopteelt is een bijna uitsluitend Poperingse aangelegenheid. Het is volop genieten van de oeverloze stilte en rust die alhier geschied en ons over het glooiend landschap brengt. Neem er de zon en een mooie blauwe hemel bij en niets kan daar tegenop. Uitkijkend naar de nabijgelegen zichten op de panoramische beelden van de Westvlaamse heuvels.

In het gehucht ‘de Pauw’ tref ik mijn eerste rust aan. Van hieruit maak ik een lus van ongeveer 5 km in de richting van het Helleketelbos, gelegen tussen Poperinge en Abele. Het bos ligt op een boogscheut van de Franse grens. ‘Helle’ betekent heuvelflank en ‘ketel’ verwijst naar een laagte onderaan zo’n flank. In een nabijgelegen weide val ik voor de charmes van het feeërieke heksenhuisje , een overblijfsel van een verbrande hoeve het Helleketelbos.

De voorbije kilometers flirtten de wandelaars telkenmale met de Franse grens maar langs de “Warande Straete” op het grondgebied van Steenvoorde kregen we dan toch nog de verhoopte “frontiere”  voorgeschoteld. Langs de Winnezeelestraat , net over de Heidebeek, die de eigenlijke grens vormt, treffen we een typisch grenscafé aan, genaamd: “A la frontière Belge”. Zeer gekend bij een vorige generatie kommiezen of douaniers…….

De ‘frontiere’ bracht de 1230 ingeschreven wandelaars veilig terug op Belgische bodem en luidde het einde in van een voortreffelijke, aangename maar frisse wandeldag.

Klik hier voor de volledige fotoreportage van Mario Carton