Kanne, een wandelpareltje in Zuid-Oost Limburg

We sturen op deze 1ste november onze wandelmobiel naar Kanne, gelegen aan de grens met Maastricht. De vertreklocatie, in het COC onder de St.-Hubertuskerk, verdrinkt al onder de massa toegestroomde wandelaars die hun zinnen gezet hebben op dit mooie pittoreske dorpje met zijn prachtige wandelmogelijkheden. De te kiezen afstanden zijn 4, 6, 8 en 9 km, zonder rust/controle en te combineren naar grotere afstanden. Wij kiezen voor de 9 km met als optie nog een korte afstand achteraf, maar dit werd ons niet gegund door de opkomende regen tegen het middaguur.

Het gaat al snel bergop en in ’t glooiend landschap krijgen we een mooi zicht op het kasteel van Neercanne, een 17de eeuws barokkasteel, nog net gelegen op Nederlands grondgebied. Daarna kijken we recht op de ingang van een mergelgrot, wel afgesloten wegens gevaar voor instortingen. Het fenomeen van de mergelsteen is hier alom tegenwoordig, nog steeds zichtbaar aan menig gebouw. Er zijn tal van ondergrondse gangen en grotten en talrijke mergelgroeven. In vele mergelgrotten werden champignonkwekerijen aangebracht.

Kanne 017

We dalen geleidelijk terug af en komen aan het riviertje “De Jeker” waar we aan een brugje nog een geocache kunnen opdiepen. In deze buurt bewonderen we nog een draaiende watermolen, de “Lombok Molen” gelegen tussen typische mergelsteenhuizen.

Na deze bezichtiging vervolgen wij de route en na een fameuze beklimming komen we op het Plateau van Caestert (Sint-Pietersberg) waar we een prachtig zicht krijgen op het “Fort Sint-Pieter”, een verdedigingsvesting vanuit de jaren 1701-1702 tegen Franse aanvallen. We stappen verder over het open landschap van Plateau Caestert en bereiken daarna een immens grote groeve waar kalksteen gedolven werd en verwerkt tot cement in de fabriek Enci die we in de verte zien liggen.

Dit gebied wordt de Oehoe vallei genoemd wegens de aanwezigheid van de Oehoe uil die hier sinds 1997 broedt. Even verder komen we aan “De Tombe”, een vroegmiddeleeuwse restant van een motte, in ’t verleden gebruikt door Spaanse, Franse en Staatse legers om Maastricht te bestoken. Ondertussen zijn we aanbeland in het prachtige Enci bos met zijn reusachtige beukenbomen en zo bereiken we stilaan, geplaagd door de regen weliswaar, onze eindbestemming.
Dit was een wandeling die alle troeven in huis had, mooie natuur, prachtige verzichten, rijk aan cultuur, geschiedenis en bezienswaardigheden. Proficiat aan club “De Tongerse Wandelvrienden” die in alle opzichten geslaagd is met de organisatie van deze prachtige tocht.

Klik hier voor de volledige fotoreportage van Denise

Klik hier voor de volledige fotoreportage van Bart

Geef een reactie