Dwars door de Westhoek vanuit Vlamertinge

Onafgezien van de slechte weersvoorspellingen vertrok ik toch naar Vlamertinge in de Westhoek. Wandelclub De Westhoekstappers hadden in het Ontmoetingscentrum afspraak met de wandelaars. Velen waren al terug toen ik nog moest vertrekken voor mijn 13 km.

Vlamertinge is een deelgemeente, tevens de grootste, van de West-Vlaamse stad Ieper. De dorpskern van Vlamertinge ligt langs de N38. De kom van de gemeente ligt in de vallei van de Grote Kemmelbeek.

2020-03-08 Vlamertinge 022

Mijn lus van 7 km begon met een rondgang in het domein du Park, het kasteel van Vlamertinge. Het is een 19e eeuws kasteel in opdracht van Pierre-Gustave du Parc. Het is een imposant gebouw dat ik van alle kanten kon bewonderen. Het kasteel ligt midden een park. De vele voorjaarsbloemen zorgden voor een pittoresk gezicht. Het leek wel of de gele narcissen verder uitgezaaid werden langs de weg die genomen werd, ze sierden de grasbermen. Ik kwam ganse slierten wandelaars uit Knokke-Heist tegen, ze waren met de bus afgezakt naar de Westhoek. Op de grens van Vlamertinge liggen de Galgebossen (107 ha). Het bos kreeg zijn naam omdat aan de rand van het bos onderdanen van de graaf opgehangen werden. Gelukkig was er nu geen graaf te bekennen, wel modderige paden waar ik mij langs wriemelde. Nog even genieten van de voorjaarsbloemen langs de weg en op naar de rustpost in de Brandhoek. Dit was voor mij een verrassing, het is een kerk die wegens leegloop omgebouwd werd tot sociaal centrum. Brandhoek is een gehucht van Vlamertinge aan de Poperingseweg op 2 km van het centrum.

De resterende 6 km begon met een passage langs Brandhoek New Military Cemetery, een Britse begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Ze is circa 1.250 m² groot, omgeven door een bakstenen muur. Aan de rotonde van de Ieperse Noorderring staat een opvallend kunstwerk: ‘Agonie’ (doodstrijd), vervaardigd door de Ieperse kunstenaar Luc Coomans. Het werk stelt twee paarden in doodstrijd voor tijdens de Grote Oorlog. Richting centrum kwam ik voorbij de neogotische Sint-Vedastuskerk (1924) die ik even binnenging.

Het laatste kwartier van mijn wandeling hield ik het niet droog, er kwam hevige regen aangedreven. Nat einde dus van een toch zeer genietbare wandeling, voornamelijk het eerste stuk. Dank aan de organiserende club voor een feilloos verloop.

Klik hier voor het volledig fotoverslag van Frans D’Haeyere